De reden waarom ik vandaag begin te schrijven, is om één keer in mijn leven eens iets af te maken en te zorgen voor een constante.
Want ik heb A.D.D.: dat is sinds oktober bekend. Ik wist niet goed of ik blij moest zijn of niet met dit nieuws, want hoe je het ook draait of keert: je leven blijft hetzelfde en jij blijft jij... of toch niet?
Ik ben 28, werk ondertussen zes jaar en heb al 16 jobs gehad. Veel, zeg je? Dan heb je van het aantal hobby's nog niet gehoord... de enige constante in mijn leven, is de relatie waarin ik mij bevind. Ik vond het helemaal niet riskant om met mijn geliefde te trouwen, want weet je: ik hou van hem... en hij houdt van mij, hoe moeilijk ik soms ook ben, met al die stemmingswisselingen.
Getrouwd zijn betekent ook dat je verder wil met je leven: kindjes, een huisje kopen, naar het buitenland trekken ooit... en dat betekent natuurlijk ook: een job met werkzekerheid hebben.
Versta me niet verkeerd: ik heb al die jobs graag gedaan en ik mocht ook overal blijven na de interimperiode, maar ik huiverde gewoon al bij de gedachte dat ik "dit voor de rest van mijn leven moest gaan doen."
Voor mensen die geen A.D.D. hebben is het soms allemaal moeilijk te begrijpen, maar ik leef vanuit mijn hart (of moet ik zeggen: vanuit het impulsieve gevoel...?) en dat breekt mij soms zuur op. Natuurlijk laat ik niet zien aan de buitenwereld dat ik me er achteraf gezien slecht bij voel, ben je gek!
Maar goed: een "vast" leven, dus. Waaruit zou dat voor mij kunnen bestaan? Afwisseling, mijn eigen baas zijn... dus ben ik gestart met de opleiding Kleuteronderwijs aan de Katho te Tielt. Studeren op mijn eigen ritme, dat is echt iets voor mij! Ik vond het altijd zo traag gaan in de klassen (daar heeft dat hogere I.Q. iets mee te maken...) dus dit lijkt me ideaal!
Ware het niet dat ik ondertussen in de examentijd en indientijd van werkjes ben terechtgekomen en ik alvast één grote taak zal moeten indienen in de vakantie. Gewoon: omdat ik geen planning had.
Maar ik ben vastbesloten om dat diploma te halen: les geven aan kinderen is zo fijn en weet je: zij vellen geen oordeel over jou. Een beetje een "gekke" juf (mijn fantasie is heel groot) lijkt hen wel leuk!
Het andere offensief: neurofeedback. Dit is een vorm van conditionering van de hersenen waarbij je je hersenen gaat aanleren geconcentreerd te blijven wanneer je met iets bezig bent zoals... tja: studeren, bijvoorbeeld. Ik heb tot nu toe vijf keer de therapie gevolgd en merk bij mezelf dat ik op sommige momenten waarachtig minder vergeetachtig word!
En toch: het is dagelijks vechten en het schuilt in kleine dingen, maar weet je: daar vertel ik een volgende keer over.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten