Examens en A.D.D. :-)

Eindelijk zijn de examens voorbij! Man: eerlijk gezegd dacht ik dat ik mij al ontzettend goed kon concentreren sinds ik gestart was met de neurofeedback, maar niets is minder waar. Het blijft nog steeds bij tien minuten studeren, een half uur pauze, enz...

Heel grappig, maar die jongen waar ik op moet passen, doet me zo hard aan mezelf denken! Kan zijn hoofd geen seconde bij het boek houden en wanneer ik hem opvraag, kan hij zich het beste "concentreren" wanneer hij op de grond ligt rond te draaien of in de zetel met zijn voeten omhoog ligt.
Ik laat hem dan ook doen omdat ik hem compleet begrijp op het vlak van concentratie dan toch.

Ondertussen heb ik ook al mijn rapport gekregen: ik ben voor alles geslaagd! Toch zijn er nog drie examens die ik in tweede zit ga afleggen. Ik ben er gewoon niet geraakt en heb dan maar beslist om deze te verplaatsen naar tweede zit. Is wel een extra stressfactor bij... nu moet het in één keer goed zijn.

En ja: ik heb al zeker tien keer gedacht om te stoppen met de studie, maar op een dag moet je toch eens iets vast gaan doen? Ik heb het gevoel dat dat met kleuters wel kan lukken: die levendige fantasie, geen twee dagen hetzelfde, zelf mijn fantasie mogen gebruiken en, jawel, een beetje je eigen baas mogen zijn in de klas. Het is echt iets voor mij, daar ben ik van overtuigd, maar hoe vaak bedenk ik dan dat ik het echt goed wil doen en mijn man niet meer wil ontgoochelen door ermee te stoppen... maar dat is een zorg voor later. Eerst maar proberen die studie hier af te ronden, dat is al werk één.

Studeren en A.D.D.

Vandaag zou ik eigenlijk moeten studeren. Studeren bij mij gaat zo: ik lees hoofdstukje per hoofdstukje (correctie: de kleinste hoeveelheid pagina's die je kan hebben), daar onderstreep ik de belangrijkste zinnen in en daarna maak ik daarvan een samenvatting. Die samenvatting mag écht niet meer dan twintig bladZIJDEN zijn, want alleen al bij de gedachte dat ik dat allemaal zal moeten leren, krijg ik braakneigingen.

Eens die samenvatting gemaakt is (bezie het een beetje als een reis in jaren naar het volgende melkwegstelsel en terug: héél wat later, dus!) dan ga ik ze studeren... gelukkig is er ooit uit het één of andere onderzoek gebleken dat ik een hoge intelligentie heb want anders zou dit niet lukken.
Dus: op dit moment, zit ik na twee dagen op pagina 23 van het lezen van mijn cursus.

Iemand tips om te studeren met A.D.D.? Ik heb wel al duizend-en-één andere dingen gedaan voor school / die nog te doen waren in het huis / solliciteren hier en daar (ik werk, maar af en toe mag er een extraatje bij én je weet nooit of je als student al als tijdelijke aan de slag kan ergens als kinderbegeleidster) / ... maar daarmee zit die cursus er nog niet in, natuurlijk.

Misschien toch even een kleine tip meegeven aan de mensen die A.D.D. / A.D.H.D. hebben. Vergeten jullie ook zo vaak iets? Je hebt een gezellige avond op restaurant gehad en onderweg naar huis merk je plots dat je je handtas niet bij hebt. Herkenbaar?

Het overkwam mij de hele tijd! Tot ik bedacht dat ik één tasje nodig had waar altijd alles in zou kunnen én dat ook in een grotere handtas zou kunnen indien het nodig zou zijn. Sindsdien loop ik steevast met een heuptasje rond. Ik draag het wel iets hipper: over mijn rechterschouder en onder mijn linkeroksel. Soms word ik er wel op gewezen ("Ben je er niet te oud voor?") maar daar trek ik mij niets van aan! Op een jaar tijd vergeet ik mijn sleutels, gsm, handtas... nog slechts een vijftal keer en dat is dan meestal als ik het op een stoel hang of zo.

Misschien handig voor jullie ook? Indien er nog mensen zijn met tips over hoe je beter om kan gaan met A.D.D. / A.D.H.D. laat hier graag een berichtje achter. Er zal altijd wel iemand zijn die de tip bruikbaar vindt!

Iemand voor mij een tip in verband met die humeurwisselingen? Dat is eigenlijk hetgene wat mij het meeste stoort.

Groetjes!

A.D.D. en een huwelijk

Gisteren heb ik een zeer serieus gesprek gehad met mijn man over hoe moeilijk het wel is voor hem om om te gaan met mijn A.D.D. Het was enerzijds wel fijn dat hij zo eerlijk was, maar langs de andere kant voelt het telkens alsof men mij bekritiseert.

Laat het mij uitleggen: ik wéét dat ik moeilijk ben in omgang soms (dat zeggen alle mensen die mij écht kennen) en dus doe ik ontzettend hard mijn best om niet moeilijk te zijn in de omgang. En dan plots komen daar die stemmingswisselingen tussen en hoe hard ik ook mijn best doe om er tegen te vechten; het enige wat ik kan doen, is wachten tot het over gaat en zorgen dat ik mij kan focussen op iets totaal anders. Vaak is er zelfs geen aanleiding om plots reuze verdrietig of super hyper te worden: het gebeurt gewoon.
En dat zijn dingen die ik weet, het frustrerende is alleen dat ik zo hard mijn best doe om die situaties te vermijden en al zeker niet de mensen erbij te betrekken die er niets mee te maken hebben (iedereen, dus). Als dit dan nog eens luidop uitgesproken wordt - zoals gisteren - word ik ongelooflijk verdrietig. Dan komen de vragen boven die ik al mijn hele leven stel: "Ben ik wel goed genoeg om samen te zijn met iemand?", "Wordt hij mij niet ooit beu?",...

Het enige wat ik dan kan doen, is het positief bekijken en luisteren naar die andere zin die mijn man me dan zegt, dat ik zonder mijn gekke buien niet de vrouw zou zijn waar hij van houdt, maar dat het het leven wel gemakkelijker zou maken.

En zo gaan we verder: dingen proberen die het leven met A.D.D. kunnen vergemakkelijken. Zo gaan we binnenkort naar onze eerste infoavond...! Spannend, want ik zal mensen tegenkomen waar ik mij kan vinden en mijn man zal mensen ontmoeten die ondervinden hoe hij zich soms voelt.

Ik houd jullie op de hoogte!

Gisteren...

Gisteren weer zo'n totale verandering van humeur gehad. Mijn man en ik spreken één avond in de week af dat hij vroeg thuis kan zijn zodat we een toffe avond met z'n tweetjes kunnen hebben. Hij heeft een eigen zaak, dus dat is helemaal niet zo evident. En ja: gisteren was weer één van die "niet evidente" avonden. Het was onze afgesproken avond en hij zou later zijn want er moest nog een boel afgewerkt worden (zijn partner waarmee hij samenwerkt heeft trouwens een gezin mét kind en zijn vrouw zegt ook dat hij een workaholic is). Ik dacht: "Komaan, laat dat negatieve gevoel je niet overheersen en wees blij dat je hem nog zal zien." Toen hij om tien uur 's avonds thuiskwam, was ik al zo opgefokt dat ik het er allemaal uitgegooid heb en er meteen spijt van had, ook.

Achteraf gezien was ik gewoon al zo opgefokt omdat ik een hele dag aan schoolwerk bezig geweest ben. Op dit moment heb ik een verlengd weekend, want de jongen op wie ik pas is samen met z'n ouders op reis naar Spanje voor vier dagen.
Die concentratie een hele dag door is gewoon dodelijk. En ja: ik probeer pauzes te nemen, maar als ik er dan één neem, dan duurt die gewoon anderhalf uur of zo. Dus de oplossing is: pauzes vermijden... wat dan weer niet goed is om dat kriebelgevoel in mijn hoofd en lichaam niet te kunnen toelaten.

Man, man, sommige mensen zouden me dan moeten bezig zien. Dan ben ik grappig (denk ik), maar eigenlijk heel vermoeiend voor mijn man. Of voor m'n moeder en zus. Laat ons stellen dat ik die buien enkel en alleen aan hen durf tonen.
Op het werk kan ik het uitstellen tot thuis, maar dan wordt dat kriebelige gevoel omgezet in totale frustratie en dat komt er dan op de één of andere manier  helemaal niet goed uit. Zoals twee pakken Melo Cakes eten bijvoorbeeld. Ach ja: dat is natuurlijk ook niet de oplossing.

Trouwens: ik heb al gemerkt dat hoe minder suiker ik eet, hoe beter ik me voel. Dat is dan nog niet "normaal", maar toch... rustiger, misschien? Het moeilijke is alleen niet toe te geven aan die impulsieve drang om te eten en als je - zoals nu - een hele dag achter de computer zit, is dat alsof je een kat bij vijf bakken kattenvoer plaatst: ze eet tot ze overgeeft. Of waren dat enkel onze katten die dat deden?

Mijn uitbarsting gisteren is gewoon een totale ontgoocheling: mijn man verdient dit niet. Hij kan er toch niet aan doen dat hij veel klanten heeft?? Binnenkort verhuizen ze naar dichter bij huis.. hopelijk verandert dat al iets aan onze avonden samen. Hopelijk...

Gelukkig kunnen mijn man en ik goed praten en heeft hij op de één of andere manier ook begrip voor mijn gedrag. Vreemd: want ik probeer het af en toe aan mensen uit te leggen, maar het stuit vaak op onbegrip. Vandaar: ik houd mijn masker voor sommigen wel op. De mensen die me echt appreciëren om wie ik ben, daar word ik mezelf bij en echt... het voelt zo goed aan om niet veroordeeld te worden omdat ik vergeetachtig ben, omdat ik begin te dansen of op mijn hoofd ga staan, omdat ik gekke dingen zeg,... het voelt echt goed.
Ik kan het iedereen met A.D.(H.)D. aanraden om te proberen, met kleine stapjes, jezelf te zijn!

Weer een nieuwe stap in mijn leven

De reden waarom ik vandaag begin te schrijven, is om één keer in mijn leven eens iets af te maken en te zorgen voor een constante.
Want ik heb A.D.D.: dat is sinds oktober bekend. Ik wist niet goed of ik blij moest zijn of niet met dit nieuws, want hoe je het ook draait of keert: je leven blijft hetzelfde en jij blijft jij... of toch niet?

Ik ben 28, werk ondertussen zes jaar en heb al 16 jobs gehad. Veel, zeg je? Dan heb je van het aantal hobby's nog niet gehoord... de enige constante in mijn leven, is de relatie waarin ik mij bevind. Ik vond het helemaal niet riskant om met mijn geliefde te trouwen, want weet je: ik hou van hem... en hij houdt van mij, hoe moeilijk ik soms ook ben, met al die stemmingswisselingen.

Getrouwd zijn betekent ook dat je verder wil met je leven: kindjes, een huisje kopen, naar het buitenland trekken ooit... en dat betekent natuurlijk ook: een job met werkzekerheid hebben.
Versta me niet verkeerd: ik heb al die jobs graag gedaan en ik mocht ook overal blijven na de interimperiode, maar ik huiverde gewoon al bij de gedachte dat ik "dit voor de rest van mijn leven moest gaan doen."
Voor mensen die geen A.D.D. hebben is het soms allemaal moeilijk te begrijpen, maar ik leef vanuit mijn hart (of moet ik zeggen: vanuit het impulsieve gevoel...?) en dat breekt mij soms zuur op. Natuurlijk laat ik niet zien aan de buitenwereld dat ik me er achteraf gezien slecht bij voel, ben je gek!

Maar goed: een "vast" leven, dus. Waaruit zou dat voor mij kunnen bestaan? Afwisseling, mijn eigen baas zijn... dus ben ik gestart met de opleiding Kleuteronderwijs aan de Katho te Tielt. Studeren op mijn eigen ritme, dat is echt iets voor mij! Ik vond het altijd zo traag gaan in de klassen (daar heeft dat hogere I.Q. iets mee te maken...) dus dit lijkt me ideaal!

Ware het niet dat ik ondertussen in de examentijd en indientijd van werkjes ben terechtgekomen en ik alvast één grote taak zal moeten indienen in de vakantie. Gewoon: omdat ik geen planning had.

Maar ik ben vastbesloten om dat diploma te halen: les geven aan kinderen is zo fijn en weet je: zij vellen geen oordeel over jou. Een beetje een "gekke" juf (mijn fantasie is heel groot) lijkt hen wel leuk!

Het andere offensief: neurofeedback. Dit is een vorm van conditionering van de hersenen waarbij je je hersenen gaat aanleren geconcentreerd te blijven wanneer je met iets bezig bent zoals... tja: studeren, bijvoorbeeld. Ik heb tot nu toe vijf keer de therapie gevolgd en merk bij mezelf dat ik op sommige momenten waarachtig minder vergeetachtig word!

En toch: het is dagelijks vechten en het schuilt in kleine dingen, maar weet je: daar vertel ik een volgende keer over.