Gisteren weer zo'n totale verandering van humeur gehad. Mijn man en ik spreken één avond in de week af dat hij vroeg thuis kan zijn zodat we een toffe avond met z'n tweetjes kunnen hebben. Hij heeft een eigen zaak, dus dat is helemaal niet zo evident. En ja: gisteren was weer één van die "niet evidente" avonden. Het was onze afgesproken avond en hij zou later zijn want er moest nog een boel afgewerkt worden (zijn partner waarmee hij samenwerkt heeft trouwens een gezin mét kind en zijn vrouw zegt ook dat hij een workaholic is). Ik dacht: "Komaan, laat dat negatieve gevoel je niet overheersen en wees blij dat je hem nog zal zien." Toen hij om tien uur 's avonds thuiskwam, was ik al zo opgefokt dat ik het er allemaal uitgegooid heb en er meteen spijt van had, ook.
Achteraf gezien was ik gewoon al zo opgefokt omdat ik een hele dag aan schoolwerk bezig geweest ben. Op dit moment heb ik een verlengd weekend, want de jongen op wie ik pas is samen met z'n ouders op reis naar Spanje voor vier dagen.
Die concentratie een hele dag door is gewoon dodelijk. En ja: ik probeer pauzes te nemen, maar als ik er dan één neem, dan duurt die gewoon anderhalf uur of zo. Dus de oplossing is: pauzes vermijden... wat dan weer niet goed is om dat kriebelgevoel in mijn hoofd en lichaam niet te kunnen toelaten.
Man, man, sommige mensen zouden me dan moeten bezig zien. Dan ben ik grappig (denk ik), maar eigenlijk heel vermoeiend voor mijn man. Of voor m'n moeder en zus. Laat ons stellen dat ik die buien enkel en alleen aan hen durf tonen.
Op het werk kan ik het uitstellen tot thuis, maar dan wordt dat kriebelige gevoel omgezet in totale frustratie en dat komt er dan op de één of andere manier helemaal niet goed uit. Zoals twee pakken Melo Cakes eten bijvoorbeeld. Ach ja: dat is natuurlijk ook niet de oplossing.
Trouwens: ik heb al gemerkt dat hoe minder suiker ik eet, hoe beter ik me voel. Dat is dan nog niet "normaal", maar toch... rustiger, misschien? Het moeilijke is alleen niet toe te geven aan die impulsieve drang om te eten en als je - zoals nu - een hele dag achter de computer zit, is dat alsof je een kat bij vijf bakken kattenvoer plaatst: ze eet tot ze overgeeft. Of waren dat enkel onze katten die dat deden?
Mijn uitbarsting gisteren is gewoon een totale ontgoocheling: mijn man verdient dit niet. Hij kan er toch niet aan doen dat hij veel klanten heeft?? Binnenkort verhuizen ze naar dichter bij huis.. hopelijk verandert dat al iets aan onze avonden samen. Hopelijk...
Gelukkig kunnen mijn man en ik goed praten en heeft hij op de één of andere manier ook begrip voor mijn gedrag. Vreemd: want ik probeer het af en toe aan mensen uit te leggen, maar het stuit vaak op onbegrip. Vandaar: ik houd mijn masker voor sommigen wel op. De mensen die me echt appreciëren om wie ik ben, daar word ik mezelf bij en echt... het voelt zo goed aan om niet veroordeeld te worden omdat ik vergeetachtig ben, omdat ik begin te dansen of op mijn hoofd ga staan, omdat ik gekke dingen zeg,... het voelt echt goed.
Ik kan het iedereen met A.D.(H.)D. aanraden om te proberen, met kleine stapjes, jezelf te zijn!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten